Tracks
“Champion,” photograph by Charlie White.
(Source: sadomasochisms)
Leonora Carrington
How The Face Changes With Shifting A Light Source
Well fuck me in the ass and call me Samantha, this is mindblowing.
A Clockwork Orange (1971)
“There was me, that is Alex, and my three droogs, that is Pete, Georgie, and Dim, and we sat in the Korova Milkbar trying to make up our rassoodocks what to do with the evening. The Korova milkbar sold milk-plus, milk plus vellocet or synthemesc or drencrom, which is what we were drinking. This would sharpen you up and make you ready for a bit of the old ultra-violence.”
Alud (Landslip)
Performance, 2011 (video here)
Regina José Galindo
the artist’s words:
Water runs.
The body is there, dirty.
The public’s position as observer is replaced by the action of participating and cleansing the body. Motivated, perhaps by some empathy for the unknown individual, hidden behind the mud.
(Source: 7knotwind)
Meryl Streep - 1979
(Source: marybelievesinimagination)
I want this right now, and a q of bud. life would be perfect
GGAAAHHH ım on a diet what the fuck are these GOD
DAISIES (VERA CHYTILOVÁ, 1966
so much drama in one photo
(Source: sleepingthroughsirens)
Decaying city made from bread by Johanna Mårtensson.
1924 yılında Tokyo Üniversitesi’nde görev yapan Japon profesör Hidesabura Ueno, kendine tren istasyonunda bulduğu küçük bir köpek yavrusu edindi. Profesör Ueno köpeğine, Japoncada “sekiz tane” anlamına gelen Hachiko adını koydu.
Safkan akita cinsi beyaz bir erkek olan Hachiko, her sabah üniversiteye gitmek için evden metroya yürüyen sahibine eşlik etti. Metronun dış kapısına kadar getirdiği sahibini uğurladıktan sonra da eve döndü.
Çok geçmeden bir akşam üniversite dönüşünde metronun çıkışında Hachiko’yu kendisini beklerken gördü profesör ve çok şaşırdı. Bu akıllı köpek sahibinin eve dönüş saatlerini hesaplayarak ve aynı yolu kullanacağını düşünerek metronun önüne gitmişti.
Ondan sonraki bir yıl boyunca her sabah sahibini metroya kadar götürdü, her akşam iş çıkışında da metronun önünde karşıladı. Saatini hiç şaşırmadı.
Ama bir akşam profesör metrodan çıkmadı. Hachiko gözleri metronun kapısında, gece boyunca bekledi.
Bir sonraki akşam profesör yine yoktu. Üçüncü akşam metrodan yine çıkmadı.
Çünkü profesör üniversitede kalp krizi geçirip ölmüştü..
Hachiko her akşam sahibim metrodan çıkar diye inatla bekledi. Haftalar, aylar,yıllar boyunca her akşam tokyo metrosunun Shibuya İstasyonunun kapısına gitti. Tam 10 yıl boyunca.
Hachiko 12 yaşındayken metronun kapısında öldü.
